"In the last decade, theatre research has been marked by a growing interest in the documentation, reconstruction, and analysis of creative processes in the performing arts. Theatre, dance, and performance scholars, often in collaboration with or in response to theatre makers and choreographers keen on exploring and sharing their own creative processes and working methods, have expanded their horizon from the ‘final product’ – the performance – to the varied and often complex activities that precede and eventually establish that performance. One of the underlying ideas that fuel the interest in the analysis of what Josette Féral once termed the ‘pre-performance’, is the expectation that insight in the genesis of the performance will provide a more encompassing perspective on the work as a whole. This ‘genetic’ perspective is especially fruitful when we consider the contemporary performing arts and, more specifically, ‘postdramatic’ theatre [...].
[...] We approach these manifold notes as ‘genetic documents’: they are traces of the creative process and show the ‘scenic drafts’ leading up to and eventually constituting the final production. Studying these notes gives theatre researchers an entry point into a director’s poetics of creation, which in turn, allows them to better understand the resulting poetics of the theatrical work. [...]"
«Την τελευταία δεκαετία, η θεατρική έρευνα χαρακτηρίζεται από ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για την τεκμηρίωση, την ανασύνθεση και την ανάλυση των δημιουργικών διαδικασιών στις παραστατικές τέχνες. Μελετητές του θεάτρου, του χορού και της επιτέλεσης, συχνά σε συνεργασία ή ως ανταπόκριση σε θεατρικούς δημιουργούς και χορογράφους που επιθυμούν να εξερευνήσουν και να μοιραστούν τις δικές τους δημιουργικές διαδικασίες και μεθόδους εργασίας, έχουν διευρύνει τους ορίζοντές τους από το "τελικό προϊόν" –την παράσταση– στις ποικίλες και συχνά σύνθετες δραστηριότητες που προηγούνται και τελικά διαμορφώνουν αυτή την παράσταση. Μία από τις θεμελιώδεις ιδέες που τροφοδοτούν το ενδιαφέρον για την ανάλυση αυτού που η Josette Féral ονόμασε κάποτε "προ-παράσταση" [pre-performance], είναι η προσδοκία ότι η κατανόηση της γένεσης της παράστασης θα προσφέρει μια πιο ολοκληρωμένη προοπτική για το έργο στο σύνολό του. Αυτή η "γενετική" προοπτική είναι ιδιαίτερα καρποφόρα όταν εξετάζουμε τις σύγχρονες παραστατικές τέχνες και, πιο συγκεκριμένα, το "μεταδραματικό" θέατρο [...].
[...] Προσεγγίζουμε αυτές τις ποικίλες σημειώσεις ως "γενετικά έγγραφα": αποτελούν ίχνη της δημιουργικής διαδικασίας και φανερώνουν τα "σκηνικά προσχέδια" που οδηγούν στην τελική παραγωγή και τελικά τη συγκροτούν. Η μελέτη αυτών των σημειώσεων δίνει στους/στις θεατρολόγους ένα σημείο εισόδου στην ποιητική της δημιουργίας ενός σκηνοθέτη/μιας σκηνοθέτριας, γεγονός που με τη σειρά του τους/τις επιτρέπει να κατανοήσουν καλύτερα την προκύπτουσα ποιητική του θεατρικού έργου. [...]»
Οι συγγραφείς, μέλη της ερευνητικής ομάδας του Πανεπιστημίου της Αμβέρσας, εντάσσουν τη γενετική της παράστασης στη στροφή της θεατρολογικής έρευνας από το τελικό σκηνικό αποτέλεσμα προς τις διεργασίες που το προετοιμάζουν. Υιοθετούν τον όρο «προ-παράσταση» [pre-performance] της Josette Féral [Ζοζέτ Φεράλ], ο οποίος σχηματίστηκε κατ' αναλογία προς το προκείμενο [avant-texte] της γενετικής κριτικής. Τις σημειώσεις του σκηνοθέτη ή της σκηνοθέτριας τις αντιμετωπίζουν ως «γενετικά έγγραφα», δηλαδή ως ίχνη που οδηγούν στην ποιητική της δημιουργίας, μια προσέγγιση ιδιαίτερα γόνιμη για το μεταδραματικό θέατρο.
Le Roy, F., Cassiers, E., Crombez, T., & Van den Dries, L. (2016). Tracing creation: The director's notebook as genetic document of the postdramatic creative process. Contemporary Theatre Review, 26(4), σσ. 468–484. doi.org.... Βλ. σσ. 468–469.